Waarom veranderen?
Als je ergens al zolang werkt dat het je tweede thuis is. En als je er na 34 jaar nog steeds veel plezier in hebt. Met hart en ziel voor de zaak staat. Er nog altijd iedere dag voor wil gaan. Waarom verander je dan toch van baan?
Om niet stil te staan. En niet steeds in herhaling te vallen. Niet op automatische-piloot-stand te staan. Omdat ik mezelf toch nog een beetje wil ontwikkelen. Om nog één keer een switch te maken voordat ik bejaard ben. Kortom, ik was toe aan een nieuwe uitdaging.
Zoveel gehuild
Wat heb ik gehuild op m’n laatste werkdag bij Hotlegs, krijg er nu weer een brok van in m’n keel. Afscheid nemen is nooit makkelijk. Maar ik nam niet alleen afscheid van m’n collega’s waar ik al die jaren lief en leed me heb gedeeld. Maar ook van het leven dat ik tot die tijd had. Ik nam afscheid van m’n identiteit als “Karin van Hotlegs”. En afscheid van alle klanten, wat heb ik veel leuke mensen leren kennen. En ook van de binnenstad van Terneuzen waar ik zo lang heb gewerkt.
Ik weet niet anders
Voor degenen die mij niet kennen: ik werk al jarenlang in de mode. Weet niks anders, kan niks anders en zou niet anders willen. Heb met heel veel passie in Jeans Warehouse en daarna bij Hotlegs Fashion&Lifestyle gewerkt. Deed graag iets extra’s voor de winkel zoals modeshows of andere events organiseren. Begon een blog, gaf presentaties, deed de socials, enzovoorts. Gewoon omdat ik dat leuk vond, en vind, om te doen.
Sollicitatiegesprek
En zo iemand zochten ze nou juist bij Zaman Fashion. Tijdens het sollicitatiegesprek klikte het meteen en ik zit er nu alweer vijf weken. M’n eerste fashion blog is geschreven en staat op de site. En er staan al een paar events gepland. Ik heb het reuze naar m’n zin en geen spijt van m’n beslissing. De winkel zelf is groot en er is veel keus. Damesmode maar ook een grote herenafdeling, wat ik erg leuk vind. De merken zijn geweldig en het is altijd druk.
Maar…
Maar… Ergens merk ik toch wel dat ik wat ouder ben en achterloop op het gebied van computers. Want het kassa-systeem is zoooo ingewikkeld! Misschien is het helemaal niet zo moeilijk, maar voor Ka van middelbare leeftijd wel. Gewoon iets afrekenen lukt me wel. Maar er zijn natuurlijk ook andere handelingen op de kassa. Een ruiling, een cadeaubon, een reservering, een verandering van betaalwijze.
Veel te ingewikkeld
Er bestaat ook nog zoiets als spaarpunten en dus ook een korting. Hoe ik die moet berekenen, snap ik nog steeds niet. Veel te ingewikkeld voor een halve dyscalculie-lijder. En dan komt er weer een on line bestelling via de chat of een privéberichtje via Insta, Facebook of TikTok. En nog veel meer, het staat allemaal op diezelfde computer.
Innerlijke paniek
Enfin, innerlijke paniek maakt van mij meester en dan weet ik het niet meer en krijg het steeds warmer. Zucht, er moet weer iemand komen helpen. Een collega die haar verkoopgesprek of haar poetswerk moet onderbreken om overjarige stagiair Karin te redden. En het voor de zoveelste keer uit te leggen.
Afzien
Toch is dit precies wat ik wilde. Die hersenen aan het werk zetten. Niet voor makkelijk gaan maar echt weer eens afzien. Me schamen. Fouten maken en daar van leren. Een nieuwe omgeving, nieuwe collega’s, andere mensen om me heen.
Geduld
Gelukkig hebben klanten alle begrip als ik zeg: “Ik werk hier nog niet zo lang dus ik moet even zoeken hoor, hehe (ongemakkelijk lachje)”. Ze hebben alle geduld en snappen heus wel dat het even wennen is. Sta ik daar met mn leesbril op m’n neus (anders ziet oma niks) met één vinger te typen. En steeds “Eh, even kijken hoor. O da’s niet goed. Wacht even, ik denk dat… O nee dat is ‘m ook niet. Ah, ok, ik vergeet iets denk ik. Eerst deze en dan, eh, hoe was het ook weer…”
Collega’s
Ik heb de allerliefste collega’s die veel geduld met me hebben. Hopelijk vinden ze mij net zo leuk als ik hen vind. En met die kassa, dat zal heus wel eens goed komen. Waarschijnlijk blijf ik tot volgend jaar volhouden dat ik er nog maar pas werk en zeg ik nog steeds “O, even kijken hoor.” Maar het komt goed, ik leer het nog wel eens, ooit.
X, Ka